μια φορά κι έναν καιρό

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια όμορφη ομάδα.. αγόρια κορίτσια από όλες τις εθνότητες.. ίσως αυτό να την έκανε ακόμη πιο όμορφη, αυτή η διαφορετικότητα. Έβλεπες κοπέλες από το Μπαγκλαντές με μεγάλα καστανά όμορφα μάτια, όμορφα αγόρια από το Αφγανιστάν ψηλά και δυνατά, Αιγύπτιες με χρυσά χέρια που μαγείρευαν όπου υπήρχε ανάγκη.. Μιλούσαν όλοι ελληνικά.. πρόθυμοι να βοηθήσουν στη διερμηνεία και στη μελέτη των ελληνικών σε ανθρώπους που αγαπούσαν τη γλώσσα και ήθελαν να μείνουν. Ξαφνικά η χώρα γέμισε παιδιά από παντού.. μια άσχημη καταιγίδα τα έφερε.. από αυτές τις κακές καταιγίδες που ξεριζώνουν τα πάντα και δεν αφήνουν τίποτα όρθιο.. γέμισε παιδάκια ταλαιπωρημένα, πληγωμένα από τα κύμματα.. τα ξέβραζε έτσι η καταιγίδα.. δεν άφηνε ούτε ρούχα ούτε παπούτσια.. ξυπόλυτα πάλευαν να προχωρήσουν Τότε ήταν που η όμορφη ομάδα έγινε ακόμη πιο όμορφη.. τ'αγκάλιασε όλα με την αγάπη τους, μετέφρασε το κλάμα τους, έτρεξε και ζήτησε ρούχα από παντού να τα ντύσει, τα οδήγησε σε καθαρά κρεβατάκια, τους έδωσε φαγητό.. κάποιες φορές έκλαψε και μαζί τους.. μα κυρίως θύμωσε μ'αυτή την καταιγίδα.. ούρλιαξε να σταματήσει..θαρρείς και θ'άκουγε ο Θεός και θα μάζευε όλους τους ανέμους... ουρλιάζει ακόμα... και παρακαλά....